خودم را ورق میزنم . هر چند وقت یکبار خودم را ورق میزنم . و برمیگردم عقب . مینشینم و از روی خودم میخوانم . با دقت . چیزی از خودم جا نمیاندازم . من از خواندن خودم لذت میبرم . من حتی از خواندن اشتباه های خودم لذت میبرم . چون میدانم این اشتباه ها مال من است . جزئی از من است . من از اشتباه هایم فرار نمیکنم اما حواسم هست که توی صفحه بعدی تکرارشان نکنم . این طوری من توی هر صفحه از اشتباه های گذشته ام تصحیح میشوم ، اما معنی اش این نیست که دیگر بی غلطم .

جالب این است که من تقریبا هر روز اشتباه های جدیدی دارم و البته نوشته های جدیدی . نوشته هیچ روزی شبیه روز پیش نیست . من همیشه با خودم فرق دارم در حالی که همیشه خودم هستم . هر کس دفترچه زندگی مرا بخواند ، این را میفهمد . از لغت هایی که همیشه به کار میبرم ، از نوع نوشتنم ، از نوع زندگی کردنم ، حرف زدنم ، دوست پیدا کردنم ، غذا خوردنم ، گریه کردنم ، معلوم است که من خودم هستم . یعنی چیزی در من است که هیچ وقت عوض نمیشود انگار . ان چیز نامم نیست ، جسمم نیست ، لحنم نیست ، چیزی است که مخلوط همه اینهاست . چیزی است که من است . ذات من است و همیشه در من است . طوری که به خاطر بودنش با هیچ کس اشتباه نمیشوم .

اما همه راز زندگی من در همین مرور کردن است . در این مرور است که خودم را دوباره میشناسم . این خودشناسی خیلی به درد من میخورد . باعث میشود خودم را فراموش نکنم . باعث میشود به خودم دروغ نگویم . به خودم زور نگویم . خودم را مجبور به کاری نکنم که نمیتونم . با خودم بجنگم و زیادی خودم را تحویل نگیرم . این خودشناسی کاری میکند که روابطم را با همه تنظیم کنم . این که دوست دارم فاصله ام با هر کسی چقدر باشد ، چیزی است که با این خودشناسی تعیین میشود.

فکر میکنم خدا هم با ادم همین کار را میکند . خود ادم را میگذارد رو به روی ادم و میگوید ببین ! میگوید خودت را تماشا کن و لذت ببر یا میگوید خودت را ببین و درس بگیر . خدا هیچ وقت ما را با هم مقایسه نمیکند نمیگوید حالا برای اینکه بهتر یاد بگیریم بیاییم زندگی فلان بنده را تماشا کنیم . نمیگوید بیا ببین فلان بنده ای که ۲۰  سال پیش افریده ام نسبت به تو چقدر رشد کرده است . چه قدر بهتر زندگی کرده است . خدا این طوری دل ادم را نمیسوزاند . این طوری ته دل ادم را خالی نمیکند . میگذارد هر بنده ای به خودش نگاه کند . خدا تمام مستندات زندگی ادم را جمع میکند . همه کلمه هایی که از دهان ادم میریزد بیرون ، توی پوشه کلمه ها نگهداری میشود .

همه کارهایی که کرده ایم ، شاید حتی خواب هایی که دیده ایم ، شاید تمام اشک هایمان شاید مریضی هایمان ، درد دل هایمان ، قهر هایی که کرده ایم ، اشتی هایی که کرده ایم ، همه یکجا جمع میشوند و این طوری است که چیزی از زندگی ما جا نمی افتد . خدا این کار را برای ما میکند . همه زندگی مان را برای خودمان نگه میدارد . و بعد نشانمان میدهد . این کار را فقط خودش میتواند بکند . از دست خودمان بر نمی امد این همه خرده ریز را جمع کردن . اخر سر ، به کمک خود خدا مینشینیم و دوباره زندگی مان را مرور میکنیم . دور ریختنی ها را میریزیم دور و هر چه ماندنی است به نام ما برای همیشه باقی میماند .